اولین قصیده(سروده شده در هفده سالگی ام)

چندی است  بخت خوش  شده  یارم

احساس  می کنم   که    بهـارم

تا می وزد  نسیـــم  فرحبـخش

بر  روی  پـــا  قرار  ندارم

بی اعتنا  به عقل   بـداندیش

سرگرم عیش و بوس  و  کنــارم

مستی  و  میگســاری  و رنـدی

روز و شبان  شده  همـه کـارم

لولی وشی   جمــــال پسنــدم

دردی کشی   تمــــام  عیـارم

چنگ است و تار و نی به یمینم

بنگ است و یار و می به یسارم

چون قمریان به سیر و  سیاحـت

چون  بلبلان به گشت  و گـذارم

در باغ  شاخه های   درختــان

گلهای   خود  کنند    نثـارم

در  موطن   وداد    مکیــنـم

بر  توسن  مـــراد    سـوارم

میخانه خانه ی من رند اســـت

دل کی کنم ز شهر  و  دیــارم

برده ست  می ز  سینه   ملالـم

شسته ست  می ز  چهره   غبارم

لعـــل  مــــذاب قوّت  روحـم

جام  شــــراب   رفـع خمـارم

از اهتمام سعه ی  صدر  اســت

یکسان  به  دیده گلبن و خارم

چون  مردم  زبـــون  زمــانه

در  دست عقـــل نیست  مهـارم

از بسکــه  دوستـــان دغلکار

کردند  دلغمین   و   فگــارم

دیگر  برون  ز  شهر   خیـالات

یک لحظه پای  خود  نگـــذارم

دیـــدار  آدمی شده   ننگــم

گفتار   مردمی  شده   عــارم

از طالــع مبارک  و مسعـــود

ممنونــــم  و سپــاسگــزارم

رویـــای  شاعــرانه  درآورد

در زندگی  اگــرچه   دمــارم

ای «خوش عمل» به رغم دورنگان

یکرنگی  است   شعــر و شعارم.

ای همه خوبی (درسوگ امام خمینی)

کجاشدی که خزان شد بهار بر یاران

تو ای نسیم فرحبخش صبح در بـاران

کجاشدی که ز فیــــض دم مسیحائیت

شفای خویش طلب مــی کنند بیماران

شکست قامت سرو تو وای اگر زین پس

نظر کنیم به ســـرو کنار جوباران

گل جمال تو پژمرده است ونیست عجب

که میلشان نبود بلبلان به گلزاران

ازآن زمان که تورا خفت نرگس مخمور

چکید شبنم حسرت ز چشــم بیـداران

به حصه کردن داغ تو درمیانه خویش

چو برگ لاله نشستند گرد هم یـاران

تکلمی که ندارند صبـــر مشتاقـان

تبسمی که نیــارند تاب افگــاران

کجا شوند تهـــی از سرشک افشانـی

به سوکت ای همه خوبی زدردسرشاران

فرشتگان که مقیمنددرجنان شب وروز

کنند تربت نورانی تـــو گلبـاران

زلال بــاده ی روحانی تو می جویند

اگر شدند خمــاران به کوی خمّاران

هلا! به حرمت خون کبوتران شهیـــد

هلا! به پاس وفــاداری عـزاداران

اگر چه قدرتومحبوب را ندانستیــم

به روز حشر شفاعت کن ازگنهکاران.

اعتکاف

زمان اعتکاف آمـــد بیـــــاییــد

که  با هم رهــــرو میخانه باشیـم

گذار ما نمی افتــــد به مسجــــد

که از زهد ریــــا بیگانه باشیــم

به جای سبحـــه ی صددانه خوشتـــر

که بر کف ساغـــر و پیمانه باشیـم

ندای ارجـــعــی ســـر داد ساقــی

بیا لبیـــک گــو مستــانه باشیـم

به رغـــم رای عقـــل تــوبه فرما

گنـــاه آلوده ی دیــوانه باشیــم

به گـــرد شمـــع روشن در خرابات

طـــواف عشـــق را پروانه باشیـم

چوما دردانـــگان بـــزم اوئیــم

ازین  رو  طالــب دردانــه باشیم

به گـــاه اعتکـــاف و پرده پوشی

مبــارک بـــاد بر ما بـاده نوشی.

گلبانگ حق

نفس جاری و جانپرور عشق است علی

روح پروازبه بال وپرعشق است علی

معنی آیه ی جاوید سفرنامه ی نور

غزل منتخـب دفتــر عشق  است علی

نورسیال حقیقت زکران تا به کران

شورگلبانگ حق ازحنجرعشق است علی

روشنان فلکی رابه سراپرده ی غیب

دردبخش از قدح کوثر عشق است علی

نکند پند کسی گوش دل عاشــق مـن

خطبه خوان تابسرمنبرعشق است علی

عشق تاج سر مردان الهی است اگـر

به خداوند که تاج سرعشق است علی

«خوش عمل»راه بسرمنزل عزت نبـرم

تا نگوید دل من رهبرعشق است علی.