تا باده ز ســـــاغـــــر خــــداونــــد زدیـــم

بــر مــــاه و گل و فرشتــه لبخنــد زدیــم

 

مـــا طبـــع روان خویش را وقت سحـــر

بــــا آب اذان عشـــــق پیـــونــــد زدیـــم.